Een observatie uit de praktijk over waarom vacatures blijven openstaan zolang richting en besluiten ontbreken. Mensen verbinden zich niet aan functies, maar aan keuzes.
Observatie van deze week.
Ik werd benaderd door een ondernemer van een technische onderneming met 70+ medewerkers.
Of ik eens langs wilde komen. Hij dacht dat ik iets kon betekenen.
Aan tafel ging het gesprek al snel over een interimrol.
Operationeel directeur.
De vacature stond al bijna een jaar open.
Geen geschikte kandidaten gevonden.
Dat verbaasde me.
Er is nog steeds veel potentieel in de markt.
Zeker voor mensen die willen doorgroeien richting directie.
Dus ik stelde een paar simpele vragen:
- Waar gaat de onderneming naartoe?
- Welke toekomst bied je iemand die instapt?
- Welke keuzes zijn al gemaakt, en welke nog niet?
Daar kwamen geen heldere antwoorden op.
Er was geen plan.
Eigenlijk ook nog geen besluit over de toekomst.
En precies dát is het probleem.
Anno nu kom je als werkgever niet meer weg
met “we zoeken iemand en zien wel”.
Mensen willen weten waar ze instappen.
Wat er gebouwd wordt.
En waarvoor ze zich verbinden.
Die duidelijkheid ontstaat niet door een vacature.
Maar door besluiten.
Dit gaan we wél doen.
Dit gaan we níet meer doen.
Dat is wat mensen bindt.
En daar help ik ondernemers bij.
> Werkwijze
> Voor ondernemers
> Doorgaan is geen optie