besluitvorming
eindverantwoordelijkheid
ondernemerschap
besluitvorming
directieverantwoordelijkheid
inzichten
Waarom uitstel het duurste besluit is voor een CEO
Patrick Morcus
Het ergste wat je als CEO kunt doen, is geen keuzes maken.”
— Marguerite Bérard - CEO ABN AMRO
Deze uitspraak wordt vaak aangehaald in tijden van crisis.
Maar zij deed hem terwijl het goed gaat.
De cijfers kloppen.
De buitenwereld rustig is.
En juist dát maakt deze uitspraak ongemakkelijk relevant.
Het echte probleem zit niet in beslissen
In de meeste organisaties is beslissen niet het probleem.
Verantwoordelijkheid nemen voor de consequenties wél.
- Nieuwe markten betreden.
- Mensen aannemen of laten gaan.
- Systemen vervangen.
- De koers daadwerkelijk aanscherpen.
Dat schuurt altijd.
Er is altijd weerstand.
Altijd iemand die “nog één analyse” wil.
Altijd een reden om te wachten.
Maar laten we eerlijk zijn.
Ondernemers hebben hun bedrijf niet gebouwd met volledige informatie.Ze kozen terwijl niet alles zeker was.
Dat is ondernemerschap.
Wat ik structureel zie in de praktijk
Besluiteloosheid ontstaat zelden door gebrek aan kunde. Maar door comfort.
En paradoxaal genoeg lopen juist winstgevende organisaties daar het meeste risico.
Omdat:
- de druk ontbreekt
- niemand dwingt om nú te kiezen
- uitstel niet meteen pijn doet
Totdat momentum wegzakt.
Totdat eigenaarschap vervaagt.
Totdat executie begint te haperen.
Dan is het probleem niet strategisch.
Maar leiderschap onder spanning.
Wanneer ik word ingeschakeld
Ik kom meestal niet binnen omdat de strategie onduidelijk is.
Die ligt er vaak al.
Ik word ingeschakeld wanneer:
- besluiten blijven liggen
- verantwoordelijkheden diffuus worden
- tempo verdwijnt
- energie uit de organisatie loopt
En dan is mijn rol helder.
Mijn rol, zonder omwegen
Ik neem eigenaarschap wanneer het spannend wordt.
Ik maak keuzes wanneer anderen aarzelen.
Ik loop niet weg van de consequenties.
Ik verschuil me niet achter:
- structuren
- functiebeschrijvingen
- extra analyses
Ik neem verantwoordelijkheid en blijf.
Totdat er weer:
- richting is
- tempo ontstaat
- energie voelbaar wordt
Niet door harder te werken. Maar door te kiezen.
De vraag die ertoe doet
Waar zie jij op dit moment dat uitstel wordt verpakt als:
“we moeten dit nog even analyseren”?
En belangrijker:
wie durft daar eigenaarschap op te nemen?
Als je merkt dat beslissingen bekend zijn,
maar consequent worden uitgesteld
dan is dát het moment waarop ik waarde toevoeg.
Geen traject.
Geen rapport.
Wel beweging.
